Λένε πως οι πελεκάνοι προσφέρουν το ίδιο τους το αίμα, τροφή στους νεοσσούς τους. Στη μυκονιάτικη ιστορία, δεν σταμάτησαν να «αιμοδοτούν» ακούραστα με την αφοσίωση και την παγκόσμια φήμη τους, τον κατεξοχήν αγαπημένο τους τόπο, το νησί των Ανέμων.

Εκείνο το φθινόπωρο του 1955, ήταν γραφτό να μην νανουρίσουν το άψυχο κουφάρι μου, τα αιγαιοπελαγίτικα κύματα. Θα τον ευγνωμονώ για πάντα τον καπετάν Αντώνη Χαριτόπουλο, που με βρήκε στην περιοχή της Μερχιάς σχεδόν ξέπνοο, σπλαχνίστηκε τις αδύναμες φτερούγες μου και μ' έφερε για πρώτη φορά στο νησί με το καΐκι του. Εκεί, υπό την επίβλεψη και τη φροντίδα του αγαπημένου μου Θοδωρή Κυραντώνη, μου χάρισαν το όνομα ενός ήρωα, του Μυκονιάτη αγωνιστή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Πέτρου Δρακόπουλου... Έτσι έγινα κι επίσημα δικός τους.

Ως γνήσιος νησιώτης, λοιπόν, έμαθα να σεργιανίζω κάθε στενό της Χώρας, κάθε γωνιά του Γιαλού, εισπράττοντας γεμάτος ευχαρίστηση το θαυμασμό ντόπιων και ξένων. Με λίγα ψάρια ως αντίτιμο, η σχέση μου με τη Μύκονο έγινε δεσμός χρόνιος, αν και, όπως όλες οι αγάπες, είχε μικρές... απιστίες. Κατά την πρόσκαιρη διαφυγή μου στην Τήνο και τον «πελεκανιακό πόλεμο» που ακολούθησε, οι καμπάνες που ηχούσαν κατά την επιστροφή μου, διατράνωναν το πόσο πολύ με ένιωθαν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής τους.

Έκτοτε διετέλεσα «λιμενάρχης», «δήμαρχος», «πρεσβευτής» του τόπου στα πέρατα του κόσμου. Δεν υπήρχε καλοκαιρινή ανάμνηση που να μην με εμπεριείχε, φωτογραφικό κλικ που να μην με έθελγε. Το 1963, όπως μετρούν οι άνθρωποι, η Τζάκι Κένεντι, εντυπωσιασμένη από τη δεσπόζουσα θέση μου στην τοπική ιεραρχία, έσπευσε να μου στείλει συντροφιά. Οι πελεκάνοι Αλφόνσος και Ωμέγα, προσετέθησαν στο σκηνικό των απόλυτων τουριστικών αξιοθέατων -δυστυχώς, για μικρό διάστημα. Δεν έμεινα μόνος, ωστόσο. Πολλές οι υποψήφιες... «νύφες», αλλά η γαλλίδα Ειρήνη εγκλιματίστηκε μια χαρά και παρέα μοιραστήκαμε φήμη, δόξα αλλά και... χειμώνες.

Τις υποχρεώσεις μας στο εξωτερικό, σύντομα βρέθηκε να διεκπεραιώνει επάξια ο νέος μας σύντροφος, Δήμος, που είχε έρθει από την Άνδρο, ενώ εμείς καλοδεχόμασταν φιλόξενα και με περηφάνια λαμπερές προσωπικότητες όπως η Μπεγκούμ, η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, η ή θλιμμένη πριγκίπισσα της Περσίας, Σοράγια. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, λοιπόν, κανείς πια δεν σκεφτόταν τη Μύκονο χωρίς τα πιστά της πτηνά.

Το 1985, εντούτοις, έμελε να ξανανταμώσω μια για πάντα τα μονοπάτια του ουρανού. Αυτή τη φορά δεν θα υπήρχε επιστροφή για εμένα, παρά μόνο ως ομοίωμα στις προθήκες του λαογραφικού μουσείου της Μυκόνου. Το πνεύμα μου αδέσμευτο, ωστόσο, συνέχισε και συνεχίζει να περιπλανιέται, συντροφεύοντας σήμερα τον παλαίμαχο Πέτρο Γ΄ και τη... νεοφώτιστη Γεωργία. Με την αγόγγυστη βοήθεια όλων, την προστασία ανθρώπων όπως ο αείμνηστος Τάσος Ζούλιας και ο Ηλίας Σικινιώτης, αλλά και την έμπρακτη συμπαράσταση των κοινωνικών και δημοτικών αρχών του τόπου, οι δύο αυτοί... «επίγονοί» μου έχουν αναλάβει τώρα πια τη σκυτάλη της ιδιότυπης αυτής αντιπροσώπευσης του νησιού.

Κάπως έτσι εμείς οι πελεκάνοι της Μυκόνου -όποιο κι αν ήταν κάθε φορά το όνομά μας- γίναμε τουριστικά souvenirs, εμπνεύσαμε ως περιβαλλοντικά σύμβολα την οικολογική συνείδηση σε «...θάλασσες και ακτές», εγείραμε εικαστικές ανησυχίες, προβάλαμε την ευλογημένη αυτή μικρή λωρίδα γης, αλλά και την Ελλάδα στις εσχατιές της οικουμένης. Αυτό, όμως, που καταφέραμε περισσότερο είναι να αψηφήσουμε τη λήθη στη μνήμη των ανθρώπων και να αναχθούμε σε αιώνια σύμβολα ελευθερίας και ελπίδας...

Πέτρος ο Α' πασών των Μυκονίων, Δήλου, Ρηνείας και Πρασονησίων